Les Fours à pain de Villarembert

In de Middeleeuwen en tot aan de Revolutie was de broodoven eigendom van de landsheer en het bisdom, en was het middel om na elke bakbeurt een belasting te innen, vaak in natura (zoals bij molens): de ban voor de onderdanen van het dorp of gehucht en de Leyde voor buitenstaanders en vreemdelingen.
In ruil daarvoor moesten de onderdanen ook de oven en de weg ernaartoe onderhouden.
De gemeenschappelijke oven werd meestal verhuurd aan bakkers die fourniers werden genoemd. Elke maand werden er grote broden gebakken die tussen de 2kg en 2kg5 wogen, gevuld met kruim onder een dikke korst om een zo lang mogelijke natuurlijke houdbaarheid te garanderen. Dorpelingen moesten hun broden markeren met de dag waarop ze werden neergelegd en een blok hout leveren om ze te bakken.

Uit angst voor brand werden gemeenschappelijke ovens apart van andere woningen gebouwd. Ze hadden meestal de vorm van een klein rechthoekig gebouwtje, in Savoie gebouwd van droge steen met een rieten dak.
Na de Revolutie werd de gemeenschappelijke oven gemeenschappelijk of werd hij verhuurd aan bakkers die een jaarlijkse bijdrage betaalden aan het bisdom en het recht behielden om te bakken. De bakker blies op zijn hoorn en riep de inwoners op om hun deeg te brengen om in de oven te bakken. Net als washuizen hadden ovens een belangrijke sociale functie.
Sommige mensen bouwden hun eigen oven op hun eigen land (in Le Cruet, de oven van de familie Deléglise).